Monday, August 15, 2016

171 සතිය

මතකය නමැති හුය අපට ජීවිතයක් ලබා දී ඇත්තේ ය. ඒ හුයෙන් ගැටගසා නොතිබුනි නම් ඇත්තේ මොහොතක් පමනි ජීවිතයට.

Wednesday, August 3, 2016

170 සතිය

ක්ෂණික නොවන තීරණයක් ගැනීමේ දී සෑම දෘශ්ඨියකින්ම සිතා බැලිය යුතුය.

Monday, July 25, 2016

දෙවෙන්දොරා සං

දෙවෙන්දොරා සං
ව්‍යාජ කලාකරුවා
ලෝ දමින් කම්පා නොවන බව
මවාපාමින් ලෝකයට
ජිවිතාවබෝධය ලද්දකු සේ

සිටියත් පවසමින්
අතිර බව ලෝකයේ
රහසින් පලාගොස් ජීවිතයෙන්
අනාගතයට බියෙන්
සැගවුනා බියසුලෙකු සේ
 
එහෙත්, නොරිකා සං
මෝඩ ජපන් ගෑනි
අනාගතය ගැන පොරොත්තුවෙන්
මවමින් අහස් මාලිගා
පෘත:ඡන ස්ත්‍රියක සේ
 
සිටියා නුඹ වෙනුවෙන්
හැර ගිය සෑම විටම
උසුලා සියළු දුක් වේදනාවන්
අත් නොහැර කිසිදා
පැලඳ කටු කිරුළ හිසේ
 
උඹ පරාදයි ඉතින්
ඈ නොමැත ඇඩුවේ
නොයිදියි තවත් නුඹ වෙනුවෙන්
ජීවිතයේ අනියත බව
පසක් කර ගත්තියක සේ

Saturday, July 16, 2016

දෙවන සැත්කම

1999 පෙබරවාරී 26 වෙනිදා මා ඇහැරුවේ මට එන්නත් කිරීමක් සඳහා හෙදියක පැමිණ සිටී බැවිනි. හෙදිය පැමින මට මුනින් අතට සිටින සේ පවසා මාගේ තට්ටමට එන්නතක් විද්දාය. මට ඕනෑ තරම් එන්නත් කර ඇතත් එම එන්නත් කිරීමට දවල් තරු පෙනිණි. අදටත් එය සිහි වන විට ඇගේ මවිල් කෙලින් වේ. ඉන් පසු උදේ 10 වනවිට සැත්කමට සූදානම් වන ලෙස පවසා ඈ යන්නට ගියාය. වේදනාව සමනය වනතුරු මා ඇඳේ සිටින අතරතුර අම්මා පොතක් ගෙන මට පවන් සලමින් සිට වේදනාව අඩු වූ පසු මගේ මුහුණ කට සේදුවාය. පෙරදා රාත්‍රී 10 ට පසු ආහාර නොගන්න යැයි උපදෙස් දී තිබු බැවින් උදේ ආහරයට මට ලැබුනු පාන් භාගය අම්මා කැවාය.
උදේ 9.00 පමණ වන විට තාත්තා ද වාට්ටුවට පැමිණියේය. තාත්තා මට සුදු සරමක් ගෙනැවිත් තුබූ අතර අම්මා මට එය ඇන්දවිය. ඉන්පසු අපි තිදෙනා රෝහල් භුමියේ කෙලවරට වන්නට තිබූ බුදු කුටියට ගොස් 10.00 පමණ වනවිට නැවත වාට්ටුවට ආවෙමු. 10.15 විතර වන විට මා රැගෙන යාමට ට්‍රොලියක් ආවේය. මට පයින් යන්න හොඳටම පුළුවන් උනත් ට්‍රොලිය ගෙනා පුද්ගලයා මට ලෝගුවක් වැනි ලා කොල පාට කබායක් දී එය ඇඳගෙන ට්‍රොලියට නගින්නට උපදෙස් දුන් බැවින් මා ද එය හැදගෙන ට්‍රොලියට නැග වාඩි විය. ඔහු මා දමාගෙන සැත්කම් කාමරය වෙත තල්ලුකරගෙන රැගෙන ගියේය. අම්මාත් තාත්තාත් ඒ පසුපස ආවත් සැත්කම් කාමරයට පැමිණිමට ඔවුන්ට අවසර නොලැබිණි. මට යම් බියක් එවේලේ හිතට ඇතුළු විය. එය මහ ගුප්ත කලුවර කාමරයකි. කාමරයේ තවත් ට්‍රොලි තිබුන ද ඒවායේ රෝගින් සිටියාදැයි මට මතක නැත. මම වටපිට බැලීමට බිය විමි. ඒ නිසා හාන්සි වීගෙනම සිටියෙමි. මොහොතකින් කෙනෙක් කාමරයට ඇතුලු වී අතට බෙහෙතක් එන්නත් කලේය. ටික වේලාවකින් මට නින්ද ගියායැයි සිතමි. නැවත මට කල්පනාවට ආවේ දෙදෙනකු විසින් මා අල්ලා වෙනත් ඇඳකට ඔසවා තබන විටය. එය සීතල කාමරයක් බව දැනිණි. ඒ ඇඳට ඉහලින් විශාල බල්බ කීපයක් සහිත විදුලි පන්දමක් විය. මා වටා දෙතුන් දෙනකුවත් සිටින බව දැනිණි. ඉන් කෙනෙක් “බබා ඔයාට දැන් බෙහෙතක් විඳිනවා “ කියා අතේ මැණික්කටුව අසලට එන්නත් කලේ ය. මා විදුලි පන්දම දිහා බලා ගෙන සිටියෙමි.

කෙමෙන් කෙමෙන් මට නින්ද යන්නාක් මෙන් හැඟින. ටික වෙලාවකින් මා පාවෙනවා මෙන් සැහැල්ලුවක් දැනිණි. මා ටික ටික ඉහලට ගොස් විදුලි පන්දමට ආසන්න විය. පහල බැලූ මට දැක ගතහැකි වූයේ කොළ පාට කබා ඇඳගත් පිරිසක් මගේ ශරිරය වටා හිටගෙන මොනවාදෝ කරමින් සිටින බවයි. එත් මගේ ශරිරය දැක ගැනීමට නොහැකි වුයේ ඔවුන් මගේ ශරිරය දෙසට නැමී සිටි බැවිනි. එක වරම මා කොහෙදෝ ඇඳී ගියේ ය. එවිට මා සිටියේ උස තාප්පයක් උඩයි. එය රාත්‍රියක් වූ බැවින් වටපිටාව හොඳින් දැකගත නොහැකි විය. මා සිටි තාප්පය අසලම විශාල ගසක් වූ අතර එය බෝ ගහක් යැයි මට සිතිනි. ඊට මඳක් එහාට වන්නට විශාල චෛත්‍යයක් වූ අතර එහි චූඩා මාණික්කය පමණක් දිලිසෙමින් තිබිණ. ඉන් පසු කිසිවක් මට මතකයේ නැත. නැවත අම්මා “පුතේ, සුදු පුතේ..... පැටියෝ........ “ කියමින් කතාකරන හඩ ඇසී මට ඇහැරෙන තුරු කිසිවක් නොදැනිණි. අම්මා මගේ ඔලුව අත ගාමින් සිටියාය. මට ශරීරයක් ඇති බව කෙමෙන් කෙමෙන් දැනෙන්නට විය. ඒත් මට කිසිම චලනයක් කරගත නොහැකි විය. වේදනාවන් දැනුනත් ඒ මගේ වේදනාවන් නොවීය. ඒ නිසා මට ඒ වේදනාවන් නැති කර ගන්න උවමනාවක් ද නොවීය.

ටික වේලාවකින් තරුණ හෙදියක් පැමිණ මගේ තොල්පෙති තෙමුවා ය තෙත පුළුන් කැබැල්ලකින්. ඉන් පසු වතුර බේසමක් ගෙනැවිත් මගේ මූණ හා අත පය තෙත මාත්තු කලාය. මම කිසිවක් සිතා ගත නොහැකිව හිස් මනසින් සියල්ල ඉවසුවෙමි. නැවත මොහොතකින් මම නින්දට වැටුනෙමි. 

Friday, July 15, 2016

169 සතිය


තමා යහපත් වීම අනෙක් අයගෙන් යහපත බලාපොරොත්තු වීමට සුදුසුකමක් නොවන බැවින් එසේ බලාපොරොත්තු නොවන යහපත් පුද්ගලයා සත්පුරුෂයෙකි.

Thursday, June 30, 2016

168 සතිය


අප උත්සහ නොකරන්නේ නම් දෙවියන්ටවත් අපව අරමුණට ගෙන යා නොහැකිය. නමුත් අප  උත්සහය අත් නොහරින්නේ නම් කවදා හෝ අරමුණට ලගා වීම දෙවියන්ටවත් නතර කල නොහැක.අප උත්සහ නොකරන්නේ නම් දෙවියන් වහන්සේටවත් අපව අරමුණට ගෙන යා නොහැක. ඒ සේම අප උත්සහය අත් නොහරින්නේ නම් කවදා කුමන අයුරින් හෝ අරමුණ ජය ගැනීම දෙවියන් වහන්සේටවත් වැලැක්විය නොහැක.

 

Monday, June 27, 2016

කලියුග ප්‍රේමය


 
දා බිදු වෑහෙන ගිනි මද්දහනේ
මා තුරුලට වී උණුසුම් වන්නට
ඔබ එනතුරු මා බලා සිටින්නේ
මා යෞවනියේ මා පෙම්වතියේ

මා යෞවනියේ මා පෙම්වතියේ
ඔබ එනතුරු මා බලා සිටින වේලේ
 දූවිලි වර්ෂා කලු දුම් අතරේ
නැහැවී නැහැවී ඔබ සිපගන්නට
ඔබ එනතුරු මා බලා සිටින්නේ
මා මියුලැසියේ මා සුමිහිරියේ
මා මියුලැසියේ මා සුමිහිරියේ
ඔබ එනතුරු මා බලා සිටින වේලේ

පෙර දා වාගේම ඔබ හා ලං වී
පෙම්බස් සමඟින් දොඩමළු වන්නට
බස් රථයක හිඳ කෙලවර අසුනේ
එන්නෙ ද මා වෙත කියනු සොදුරියේ

එන්නෙ ද මා වෙත කියනු සොදුරියේ
ලොවම අපදිහා බලා සිටින වේලේ

උන්නලු යෞවන ප්‍රේමවන්තයෝ
ගංඟා ඉවුරක තුරු සෙවනක් යට
තරු කැට දෙක තුන එබෙනා යාමේ
නොසිත සොඳුරියේ නොඅස බොලැඳියේ

නොසිත සොඳුරියේ නොඅස බොලැඳියේ
මුසා බසකි ඒ කවියන් මුමුණන්නේ

 

Wednesday, June 15, 2016

167 සතිය

අප යමක් කිරීමට පෙර එහි අවශ්‍යතාවය සහ ප්‍රතිඵලය ගැන සිතන්නේ නම් අප අතින් වැරදි තීරණ ගැනීම අවම වනු ඇත.

Thursday, June 9, 2016

166 සතිය


තමා නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලමින් තදින් අල්ලා සිටින්නො අපි වෙමු.

Tuesday, June 7, 2016

සැත්කමට පෙර

එක්දහස් නවසිය අනූ නවය අවුරුද්ද පළමු සහස්ශ්‍රයේ අවසන් අවුරුද්ද පමණක් නොව අපේ ජීවිත වල ද හැරවුම් ලක්ෂයක් විය. එපමණක් ද නොව අලුත් යුගයක අාරම්භය ද විය. දෙමව්පියන්ට නොයෙක් ගැටළු වලට උත්සහයෙන් ද මහන්සියෙන් ද කටයුතු කිරීමට සිදු වූ වසරකි.
අවුරුද්ද අාරම්භ වූයේ පෝය දිනකිනි. එනිසා අපි කවුරුත් බෙල්ලන්විල පන්සලට ගොස් අවුරුද්දට අාශිර්වාද ලබාගත්තා. මගේ සැත්කම වෙනුවෙන් දෙවන හරකා නිදහස් කිරීමට අම්මා මුදල් එකතුකර තිබූ නිසා මමත් අම්මලා එක්ක මස් මඩුවට ගියේ පළමු හරකා නිදහස් කිරීම ගැන මට කිසිම අදහසක් නොවුනු බැවිනි. අප හරක් මඩුවට යනවිට විශාල හරක් ප්‍රමානයක් ගැටගසා තිබුනේ හරහට දැමූ පොලු දෙකකට ගෙල හිරකිරීමෙනි. එ් අතර ගැබ්බර වැස්සියන් ද, කුඩා හරක් පැටවුන් ද විය. මඩුවට තරමක් අෑතින් ගඩොල් තුනක් උඩ තැටියක් තබා තිබූ අතර යටින් අළු දක්නට ලැබුනා. තාත්තා කීවේ හරකුන් මරන්නේ එහි උඩ හිටගෙන බවයි. අප සමග බර්ටි නම් අම්මාගේ මිතුරෙක් පැමිණ සිටී අතර නිදහස් කල හරක් පැටියා සාදා ගැනීමට ඔහුට බාර දුන්නා.
ජනවාරී විසි පස්වැනිදා මා රෝහල් ගත කිරීමට නියමිතව තිබුනත් එය පෙබරවාරී අට වැනිදාට කල් ගිය බැවින් නැවත පෙබරවාරී අට ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර මහ රෝහලේ මා නේවාසික ව ප්‍රතිකාර ගැනීම අාරම්භ කලා. නමුත් සෑම අවුරුද්දකම වාගේ මේ අවුරුද්දෙත් කතරගම යා යුතු බැවින් සැත්කමට පෙර එහි භාරවිය යුතුයැයි අම්මා කී නිසා පෙබරවාරී හතර වැනිදා වෙනදා වගේම පාරේ බස් එකේ කතරගම ගොස් පසුවදා පැමිණියා.
මා රෝහල් ගතවූ පසු තාත්තා මා සමග රාත්‍රිය රෝහලේ ගතකර අතර දහවලට සුපුරුදු පරිදි මා රෝහලේ තනිවම පරික්ෂණ වලට ගියා. සති අන්තයේ පමණක් අම්මා මා සමග රෝහලේ නතර විය. කලින් සිටී කොළඹ මහ රෝහල සමග සසදන විට එ් රෝහල හෝටලයක් වැනි යැයි මට සිතුනා. සෑම අතින්ම පිරිසිදු වූ එහි රූපවාහිනී යන්ත්‍රයක් ද කැරම් බෝඩ් එකක් ද වූ බැවින් දහවල ගත කිරීම එතරම් අපහසු වුනේ නැත. එම වාට්ටුවේ අසාධ්‍ය රෝගීන් නොවූ බැවින් රාත්‍රියට කාගෙවත් කෙදිරිලි හඩවල් නෑසී සුවෙස් නිදා ගැනීමට ද අවස්ථාව හිමි වුනා. එසේම හැමදාම උදේට වෛද්‍ය ශිෂ්‍යන් පැමිණ මගෙන් නොයෙක් විස්තර අසා මගේ කතාවලින් ඔවුන් විස්මයට පත් වන හැටි බලන්න ද අවස්ථාව හිමිවුනා. වෛද්‍යවරයාද මගේ අැද මිට්ටමේ එල්ලා  තිබූ පුවරුවේ යමක් සටහන් කරන්නේ මගේ යම් යම් ස්ථාන පරිතක්ෂා කොට මගෙන් නොයෙක් ප්‍රශ්ණ අැසීමෙන් පසුවයි.
සැත්කම කිරීමට යෙදී තිබුෙන් පෙබරවාරී විසි හය වැනිදා ය. ඊට සතියකට පමණ පෙර තවත් කටයුක්තක් අාරම්භ විය. එනම් හවස් වරුවට පැමිණෙන වෛද්‍යවරෙයක් මගේ පිටට වැරෙන් තට්ටු කරමින් මට කහින ලෙස අණ කිරීමය. මුල් දිනවල යම් ප්‍රමාණයක් සෙම පිට වුනද අවසන් දිනවනවිට සෙමතියා කෙලවත් කටේ ඉතිරි නොවිනි. එම සතිය තුල සිදුකල විවිධ පරික්ෂණ හේතුවෙන් සමහර දිනවල මට නිරාහාරව සිටීමට ද පැය ගනණ් පෝලිමේ සිටීමට ද සිදු විය. නමුත් පාසැල් යනවාට වඩා කකා බීබී රෝහලේ සිටීමට මා වඩාත් කැමති විය. එහි සේවය කල හෙදියන් ද මට හුගාක් කුළුපග වුනා. සමහර දිනවල ඔවුන් මට අතුරුපසට අයිස්ක්‍රීම්, ජෙලි, පළතුරු වැනි යමක් දීමට පුරුදු වී සිටියා. නමුත් මගේ සිත් ගත්තේ මට ස්ටිකර් ගෙනත් දුන් තරුණ හෙදියකි. සමහර විටක අෑට හොරෙන් අැගේ පිටුපසින් සැංගී අෑව බය කරන්නත් අෑ සිටිය කාමරයේ තිබූ ශිතකරණයෙන් යම් යම් දේ ඉල්ලා ගන්නත් පුරුදු වුනා.
මම රෝහලේ අැති සුවදට වඩාත් ප්‍රිය කලෙමි. සමහරු එ් සුවදට අප්පිරියා වුනත් මා අදටත් එ් සුවදට කැමතිය. රෝහලේ දෙන කෑම වේලට ද කැමතිය. බෙහෙත් වල තිත්ත රසක් මට නොදැනිනි. එ් දිනවල මා විවිධ පාට හැඩ අැති බෙහෙත් අහුරු ගනන් කිසි අප්පිරියාවක් නැතිව බිව් හැටි තාමත් මතකය. කෙසේ හෝ මගේ ජීවිතයේ දෙවන වරටත් මාරයා හමුවට යන දවස කෙමෙන් කෙමෙන් ලං විය. මට එය එතරම් ගණනක් නැති වුනත් දෙමව්පියන්නම් දෙවියන් සිහිකරමින් සිටීබවනම් නිසැකය. මන්ද මට පෙර මේ සැත්තමට භාජනය කල දැරිවියක් මරණයට පත් වී තිබුනේ මගේ සැත්කමට දින දෙක තුනකට ප්‍රථමය.